مىكند ، گاهى با جهاد ، كشتن و كشته شدن در راه او ، ليكن شناخت خدا از همهء گونه‌هاى پرستش ، برتر است ، زيرا از راه شناخت خداست كه فريضه‌ها به كمال مىرسد و از همين راه است كه پذيرفته مىافتد ، پس كسى كه نماز بگزارد و نداند براى چه كسى نماز مىگزارد ، يا روزه بگيرد و نداند كه براى چه كسى روزه مىگيرد و كسى كه جهاد كند و كشته شود و نداند كه در راه چه كسى جهاد كرده و كشته شده است ، اعمالش بيهوده و موجب حسرت خواهد بود و گاهى دنيا و آخرت را در كنار هم از كف مىنهد ، زيرا تلاشش نقش بر آب مىشود ، نكوهيده ، تار و مار در گوشه‌اى زانوى غم به بغل مىگيرد . بنابراين از امام على عليه السلام روايت شده است : « سر آغاز پرستش خدا شناخت اوست و اصل شناخت او اعتقاد به يگانگى اوست و نظام يگانى او نفى صفات از اوست . شأن او بسى اجلّ از آن است كه صفات بر او وارد آيد ، زيرا به گواهى عقل هر كه صفات بر او وارد آيد دست پرورده است و همهء عقول گواهند كه مقام كبريايش سازنده و پردازنده است نه دست پرورده و ساخته شده . . . » « 1 » اينك براى اين كه نقطهء آغاز اين بحث پر دامنه را مهيّا سازيم ، شايسته است با توسّل به احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله و روايات اهل بيت عليهم السلام بدين مهم همّت گماريم ، كه اين احاديث ، نسيم اميد به‌رحمت خداوند سبحان را به‌وجود ما مىوزند و افقهايى از دانش اسلامى را به روى ما مىگشايند كه در عرفان و حكمت جلوه مىيابند ، ترديدى نيست كه اهل بيت نخستين و بهترين كسانى هستند كه خداوند سبحان را آن گونه كه بايد شناخته‌اند و از همين روست كه پروردگار ، ايشان را برگزيده است . بهشت ، بهاى توحيد پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « سوگند به آن كه مرا به حق ، بشارت دهنده

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 4 ، ص 253 ، روايت 6 .